Asteriks legionista. Tom 10

Asteriks po raz kolejny udowadnia, że nawet najtwardszy Galijczyk potrafi odszukać się w każdym zakątku rzymskiego świata. W „Asteriksie legioniście” nasi nieodłączni bohaterowie trafiają do jednej z najbardziej znienawidzonych placówek – do rzymskiej Legii. Scenariusz Uderzo i Ferriego to mieszanka błyskotliwych gagów, absurdalnych pomyłek oraz wzruszających momentów przyjaźni i lojalności, którego nie powstydziłby się sam Cezar.

Cała przygoda zaczyna się, gdy Asteriks i Obeliks zostają omyłkowo wcieleni do armii. O ile Obeliks – z jego słynną „niezniszczalną” siłą – szybko znajduje uznanie w oczach centuriona, o tyle sprytny i niepokorny Asteriks ciągle wchodzi w konflikt z wojskową rutyną. Przysięga, ziemia niczyja między legem i barbarzyńcami oraz katorżnicze marsze po pustyni stają się okazją do pokazania pełni talentu rysunkowego Uderzo: ekspresyjne miny legionistów, nieustannie spływające potoki piasku i tłumy gawiedzi kibicujące gladiatorom – to wszystko sprawia, że album czyta się jednym tchem.

Humor bijący z każdej strony jest znakomitym połączeniem słownego dowcipu i pantomimicznej komiki sytuacyjnej. Gagi o formie wojskowej, przesadnych ceremoniałach i bezwzględnych przełożonych – to kwintesencja legionowej rzeczywistości widzianej oczami Gaulów. Obeliks wręcz rozkwita w tej roli „strasznego legionisty”, podobnie jak Asteriks w ciętych ripostach, które rozbrajają każdego – oprócz równie upierdliwych co komicznie niedoświadczonych rekrutów.

Za kolorystykę odpowiadają klasyczne, przeważnie stonowane barwy: ciepłe odcienie piasku i terakoty, kontrastujące z błękitem Morza Śródziemnego i bielą rzymskich togi. Tło nie przytłacza, pozwalając postaciom błyszczeć pełnią charakteru. Lokacje – od obozowych namiotów, przez bramę do prowincjonalnej wilii, aż po arenę zadrzewionego amfiteatru – odwzorowane są z dbałością o najdrobniejsze szczegóły, co ucieszy miłośników historycznych smaczków.

Choć fabuła obfituje w klasyczne motywy: pojedynek z centurionem, ucieczkę z niewoli czy sabotaż sztabu, to nie brakuje tu świeżości. Warto zwrócić uwagę na wątek przyjaźni między Asteriksem i Obeliksem, którą autorzy potrafią przedstawić zarówno z humorem, jak i subtelną dawką ciepła. W momencie, gdy romansystycznie niesforny druid Panoramiks gotuje specjalny magiczny napój w samym sercu rzymskiego obozu, a potem sypią się beczki z poczęstunkiem, czytelnik ma ochotę dopisać kolejne przygody Legii Asteriksa.

„Asteriks legionista” to rozrywka na najwyższym poziomie – satyra na biurokrację cesarstwa, pochwała odwagi i dowód, że prawdziwy bohater nie potrzebuje tytułu ani munduru, by zwyciężyć. Każdy fan serii znajdzie tu to, za co kocha Gaulów: błyskotliwe dialogi, błazeńskie sytuacje i prostą prawdę, że nawet w najbardziej zorganizowanej armii nie ma miejsca na poczucie humoru tak silne, jak to, które noszą w sercach nasi dwaj ulubieni barbarzyńcy.