Miły dom nad morzem. Tom 1

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Powrót do świata wykreowanego przez Jamesa Tyniona IV i Alvaro Martineza Bueno to wydarzenie, na które fani czekali z niecierpliwością. Oczekiwania wobec tytułu były więc bardzo wysokie, ale zostały one spełnione. Już od pierwszych stron czytelnik zostaje zanurzony w fascynującej wizji willi nad Morzem Śródziemnym, która pełni rolę zarówno raju, jak i więzienia. Miły dom nad morzem tom 1 jest jednocześnie albumem, który wiernie trzyma się estetyki i założeń poprzednika, dość znacząco przesuwając pewne akcenty i oferując zupełnie nową dynamikę społeczną i emocjonalną.

Scenariusz Tyniona IV znakomicie balansuje tu między thrillerem a science fiction, wprowadzając subtelne odniesienia do mitów, filozofii i teorii transhumanistycznych. Autor przy tym cały czas utrzymuje odbiorcę w ciągłym napięciu i niepewności, co wydarzy się dalej. Ogromna w tym zasługa starannie dopracowanych elementów psychologicznych.

Każdy z bohaterów posiada wyraźną osobowość, mocne strony, ale także swoje słabości, które prowadzą do zaskakujących konfliktów i sojuszy. Pomiędzy nimi dominuje chłodna rywalizacja i udawana uprzejmość, która maskuje ich rozbuchane ego. Jest to więc fascynujące studium elitaryzmu w obliczu zagłady. Do tego postacie takie jak Oliver Landon pełnią tu rolę przewodnika, pozwalając czytelnikowi zrozumieć dynamikę domu i łącząc wątki pierwszego cyklu z aktualną historią. Dzięki temu powstaje subtelna, ale wyraźna ciągłość fabularna.

O ile nad „domek nad jeziorem” panowała więź między przyjaciółmi, tutaj obserwujemy rywalizację, zazdrość i próby dominacji. Elitaryzm wylewa się z kolejnych plansz, a każdy uważa się za lepszego od innych. Autor tym samym dość dosadnie pokazuje, że człowiek, nawet wybitny, pozostaje ułomny i mocno podatny na pokusy władzy.

Będąc przy zaletach komiksu, nie sposób nie wspomnieć o ciekawym i rozbudowanym wątku filozoficznym. Nawiązania do platońskiej jaskini czy transhumanizmu mocno odznaczają się w scenariuszu. Twórca wykorzystuje to do zadawania czytelnikowi szeregu pytań, które mają rezonować w jego umyśle.

Duży plus to również dopasowana do treści oprawa graficzna. Álvaro Martínez Bueno wykonał fenomenalną pracę, łącząc realistyczny styl z surrealistycznymi detalami, które nadają historii specyficzny, niepokojący klimat. Ponadto kolorystyka Jordie Bellaire idealnie współgra z atmosferą opowieści. Ciepłe, słoneczne barwy śródziemnomorskiego otoczenia kontrastują z chłodnymi tonami niepewności i zagrożenia, co zwiększa intensywność odbioru. Każda plansza jest starannie przemyślana, a zróżnicowane kadrowanie i dynamika układu stron podkreślają dramatyzm sytuacji i wewnętrzne napięcie postaci.....

Nie wiem, czy Tynion umie w horror, czy nie, bo ma serie, które świetnie wykorzystują ten gatunek („Departament prawdy”), jak i zmieniają go w tanią tandetę bez odrobiny grozy czy emocji („Coś zabija dzieciaki”). Wiem za to, że w dużej mierze zwykle ratują go świetni rysownicy (może dlatego „Coś zabija dzieciaki” z kiepskimi ilustracjami, wypada tak słabo). A jak wypada „Miły dom nad morzem”? Dobrze. Fabularnie to niezła seria, za to graficznie to prawdziwa petarda.

Trochę na wstępie ponarzekałem na Tyniona, to i ponarzekam jeszcze trochę. Bo to gość, który ma fajne pomysły, ale przekuć nie zawsze je potrafi, a już w superhero w ogóle słabo się czuje i kiepści. Kiepści też jeszcze coś: bohaterów. Jego postacie wiodące to zwykle nijakie typy, goście bez charakteru, którzy są nam całkowicie obojętni i nic nas nie obchodzą, nawet jeśli fabuła jest ciekawa. I podobne wrażenia mam tu: postacie, chociaż ważne, są bez charakteru. Ważniejsze jednak jest to, że akcja i sama opowieść są całkiem do rzeczy.

No bo, mimo moich obaw i uprzedzeń, całość okazała się bardzo udana, przyjemna, nastrojowa i warta poznania. Szczególnie, gdy lubicie takie historie. Horror, ale i… no nie chcę za dużo zdradzać, ale kto czytał poprzednią serię z tego cyklu, czyli „Miły dom nad jeziorem”, wie czego się spodziewać i dokładnie to tu dostanie, a kto nie czytał, jeśli lubi klimatyczne opowieści, niech pozna wszystkie trzy wydane dotąd tomy, bo na tym polu robią robotę.

Ogólnie opowieść jest ciekawa, choć klasyczna. Nieźle gra motywami, nieźle idzie w nowe, ale przede wszystkim robi robotę ilustracjami. Ten komiks to rzecz nie tyle do czytania, ile oglądania. Piękne, nastrojowe grafiki, realizm, oniryzm, horrorowa estetyka i to co przyziemne, spotykają się w widowiskowej, zachwycającej pracy. I dla tej roboty naprawdę warto tę serię poznać.