Misja. Pani z bajora. Tom 1

„Pani z Bajora. Misja” to komiks, który od pierwszych stron czaruje swoją atmosferą – nieco baśniową, nieco melancholijną, z delikatnym, ale wyczuwalnym pulsem przygody, który nie pozwala odłożyć lektury zbyt szybko. To opowieść, która niby płynie wolno, jak łódka po spokojnej wodzie, ale pod powierzchnią kryje emocje, pytania i wiele drobnych sensów.

Tytułowa Pani z Bajora to postać tajemnicza, z jednej strony związana z przyrodą, z drugiej – obdarzona cechami nieomal magicznymi. Jej misja nie jest oczywista ani efektowna, ale na tym właśnie polega siła tej opowieści: to nie akcja jest tutaj najważniejsza, lecz atmosfera i przesłanie. Misja pani z bajora staje się symboliczną drogą – zadaniem, które wymaga nie siły, lecz empatii, wytrwałości i zrozumienia.

Komiks balansuje pomiędzy czułością a poczuciem zagubienia. Niewiele tu hałasu, dramatycznych zwrotów akcji czy komediowych akcentów – to raczej opowieść do przemyślenia, do spokojnego smakowania kadr po kadrze. Warstwa graficzna idealnie współgra z nastrojem: ilustracje są miękkie, subtelne, utrzymane w stonowanej palecie barw, co wzmaga wrażenie obcowania z czymś ulotnym, niemal poetyckim. Czasem jeden kadr mówi więcej niż całe strony tekstu, a przestrzeń między słowami staje się polem dla emocji czytelnika.

„Pani z Bajora. Misja” to historia o delikatnej sile i o tym, że bohaterstwo nie zawsze oznacza walkę – czasem wystarczy obecność, wsparcie, milczenie. To komiks, który przypadnie do gustu młodszym czytelnikom poszukującym czegoś spokojniejszego i pełnego zadumy, ale z powodzeniem może być też doceniony przez dorosłych – właśnie za to, że nie traktuje odbiorcy z góry, nie upraszcza świata, lecz pokazuje go w sposób, który zostaje z nami na dłużej.

To opowieść, która może wyciszyć i dać ukojenie. Bajeczna nie tylko z nazwy, ale i z ducha.

Pierwszy tom nowej serii, która w założeniu ma zaskarbić sobie sympatię miłośnikom przygody i dobrego humoru. Muszę przyznać, że tytuł nie spełnił moich oczekiwań. Mimo 120 stron dość ciekawych grafik nie uraczymy raczej spójnej, logicznej historii. Wszystko jest strasznie chaotyczne, a i same ilustracje niekiedy sprawiają wrażenie wciśniętych na siłę. Bardzo mało tekstu i średnio wciągająca opowieść nie rokuje w moich oczach. Ale może się mylę i Wam się spodoba „Misja”? Spróbujcie. więcej na blogu Zwykłęj Matki