Zombiaczek. Zwierzaki zombiaki. Tom 3

„Zombiaczek. Zwierzaki zombiaki” to komiks, który z premedytacją sięga po tematykę grozy, by przekuć ją w coś… uroczo dziwacznego. W świecie, gdzie zombie są na ogół domeną opowieści brutalnych, mrocznych i pełnych rozkładu, ten tytuł proponuje coś zupełnie innego: lekką, przewrotną, miejscami absurdalną przygodę, w której strach ma dużą dozę humoru, a zgnilizna podszyta jest ciepłem i wyraźnym przekazem.

Tytułowy Zombiaczek to postać, która już samym swoim wyglądem i sposobem bycia łamie stereotypy. To zombie, owszem, ale nie taki, który chce wszystko zjeść i zniszczyć. To ktoś, kto szuka akceptacji i miejsca w świecie, który nie do końca potrafi go zrozumieć. A że na jego drodze pojawiają się inne stwory z podobnego marginesu – zombiaki, mutanty, zwierzątka nieco zbyt rozklekotane jak na standardy normalności – fabuła zyskuje oddech grupowej przygody i ukłon w stronę motywu outsiderów.

Komiks nie stroni od dynamicznych scen i wartkiej narracji. Akcja rozwija się szybko, z pomysłem i lekkością. Są tu elementy pastiszu klasycznych opowieści o zombie, są nawiązania do estetyki grozy w wersji junior, są też zaskakujące momenty refleksji nad tym, co znaczy być innym. Ale całość ani przez chwilę nie popada w moralizatorstwo – przesłanie o akceptacji i przyjaźni przebija się naturalnie, bez natręctwa i nachalności.

Graficznie komiks operuje językiem wyrazistym i konsekwentnym. Ilustracje są kolorowe, nieco kreskówkowe, z wyraźnymi konturami i sporą ekspresją w mimice postaci. To styl, który przypadnie do gustu młodszym czytelnikom – prosty, ale pełen charakteru. Również układ kadrów jest czytelny i sprzyja płynnej lekturze.

„Zombiaczek. Zwierzaki zombiaki” to opowieść dla tych, którzy lubią rzeczy z pogranicza dziwności i uroku. To historia o byciu innym i odnajdywaniu się wśród podobnych sobie, ubrana w groteskowe szaty, ale niosąca zaskakująco ciepłe przesłanie. Idealna propozycja dla dzieciaków, które nie boją się zombiaków, ale cenią odrobinę szalonej przygody i solidną porcję dziwacznej sympatii.

Zombiaczek” przedstawia bowiem perypetie grupki przyjaciół, którzy… co tu dużo tłumaczyć: są żywymi trupami. Zombiaczek, Tekate, Grubal, Trybiades oraz jedyna „ciepłokrwista” istota – nastolatka Margotka, która po ucieczce z domu zamieszkała na cmentarzu(!!!), wiodą spokojne życ…, przepraszam: bytowanie na jednej w miejskich nekropolii. Dni upływają im na makabrycznych zabawach, psikusach i konsumowaniu biednych śmiertelników, którzy przypadkiem lub nie trafiają w ich rewir. Tym razem skupiamy się na dawnym cmentarzu dla zwierząt, gdzie jak głoszą legendy wszystko co zostanie tam pogrzebane powraca do świata żywych (mówiąc bardzo ogólnie). Tak się akurat składa, że Margotka zawsze chciała mieć jakieś zwierzątko. Problem w tym, że każde kolejne próby Grubala, by uszczęśliwić przyjaciółkę kończą się coraz większą katastrofą. Seria „Zombiaczek” to dla mnie ogromne zaskoczenie i odkrycie. Nigdy bym nie wpadł na to, że można opowiedzieć historię o grupie zombii z takim poczuciem czarnego jak smoła humoru. Nie łudźcie się bowiem, że jest to komiks dla najmłodszych. Pełno tu dekapitacji, krwi, flaków itp. Jednak kreska Williama w połączeniu z talentem niezastąpionego Cazenove daje coś, co wymyka się zaszufladkowania. Humor kipi niczym mózg zombiaka gotowany na parze. Ja tam zostałem kupiony!