Assassin's Creed Valhalla. Pieśń chwały

Budda
Chrystus
Mahomed
Marekśmierć

Akcja albumu przenosi czytelnika do Norwegii połowy IX wieku. Pewna wikińska wojowniczka o imieniu Eivor jest świadkiem napaści wojowników z sąsiedniego królestwa na wioskę. Na widok walki krew mocno buzuje w jej żyłach. Kiedy włącza się ona do bitwy, najeźdźcy jeden po drugim giną od jej miecza. Nie tylko ratuje ona mieszkańców wioski, ale również zdobywa pewnego nader cennego więźnia. Osobę, która twierdzi, że zna tajemnice legendarnego Asgardu. Tak rozpoczyna się jej przygoda, która może ją doprowadzić do wielkiej chwały albo do tytułowej Valhalli.

Ten ogólny zarys fabuły na pewno zwróci uwagę zapalonych graczy. Assassin’s Creed Valhalla: Pieśń chwały jest bowiem prequelem wielkiego hitu Ubisoftu, który zyskał uznanie wielu miłośników elektronicznej rozrywki. Nie ma również co ukrywać, że jest to pozycja głównie kierowana do osób, które odhaczyły grę z listy tytułów do ogrania.

Jeśli jeszcze się tego nie zrobiło (lub w ogóle nie zna się serii AC), raczej odradzam lekturę tego tytułu z dwóch dosyć ważnych powodów. Po pierwsze historia jest tutaj dosyć krótka i głównie nastawiona na mocną akcję. Autor nie stara się należycie rozjaśnić czytelnikowi całej opowieści. Wiele wątków jest więc tak skonstruowanych, że zrozumieją je jedynie fani serii. Po drugie komiks w dość bezpośredni sposób odkrywa niektóre ważne elementy/tajemnice scenariusza gry, co znacząco może zepsuć graczowi fabularną niespodziankę.

Album ma oczywiście również swoje zalety i głównie należy do nich wartka akcja. Siedemdziesiąt dwie strony komiksu wypełnione są po brzegi wydarzeniami (często dość brutalnymi), które nie pozwalają odbiorcy nawet na ułamek sekundy nudy. Całkiem dobrze scenarzysta radzi sobie także z prezentacją głównej bohaterki. Nie jest ona może tak bardzo wyrazista, jak w samej grze, biorąc jednak pod uwagę ograniczoną ilość miejsca, prezentuje się ona moim zdaniem wyśmienicie.

Dla fanów serii świetna sprawa. Komiks jest prequelem do najnowszej części Assassin's Creed: Valhalla i opowiada historię idealną dopasowaną do fabuły tej gry. Eivor jest młoda, porywcza, dumna, najpierw działa, dopiero potem myśli - zupełnie inaczej niż postać którą zapamiętaliśmy z ekranu. Widać, że bohaterka jeszcze nie dojrzała, a dopiero nadchodzące wydarzenia sprawią, że będzie musiała przewartościować swoje życie.<br/><br/>Komiks wypełniony jest akcją, walki prowadzone są z brutalnością typową dla wikingów. Jedyne do czego długo nie mogłam przywyknąć to styl rysowania autorów "Pieśni chwały". Przyzwyczaiłam się do patrzenia na piękne arty z gry, tymczasem niektóre kadry wyglądają jak przerysowane, sylwetki wyginają się aż komicznie, a wklejone onomatopeje są jakby żywcem wzięte z tytułów superbohaterskich. Dopiero z czasem zaczęło mi to wszystko współgrać.<br/><br/>Obok komiksu AC nie mogłam przejść obojętnie. Świetnie się bawiłam i mam ochotę na więcej!

Jest to zdecydowanie najsłabsza z marcowych premier Egmontu. Pod naprawdę dużym tytułem kryje się dość schematyczna, przeciętna opowieść, a ciekawych bohaterów można zliczyć nawet nie na palcach jednej ręki, a za pomocą jednego palca. Graficznie – bardzo średnio, w zasadzie niczym się ten komiks nie wyróżnia.

Muszę jednak przyznać, że narracja jest tutaj naprawdę sprawnie poprowadzona, dzięki czemu przez komiks przechodzi się bardzo płynnie. Nie ma tu np. bolesnych przeskoków czasowych jak w niedawnym „Dungeons & Dragons: Zaćmione życzenie” (który swoją drogą jest znacznie ciekawszy od tego tytułu).

Zapraszam do pełnej recenzji, którą znajdziesz na tej stronie: https://grywalnia.pl/wpisy/recenzja-assasins-creed-valhalla-piesn-chwaly-komiks-w-grze-4

Kto będzie się dobrze bawił? Na pewno gracze najnowszego AC, którzy chcą przedłużyć sobie doświadczenie z gry. Cała reszta może niestety czuć niedosyt.

Przyznaje... spodziewałem się czegoś słabego, ale ten komiks choć stanowczo za krótki to jest naprawdę przyzwoity. Taki ubisoftowy w ramach komikswoych. Stylistycznie nic nadzwyczajnego (jest dobrze), klimat wikingów też podkolorowany jak w grze, ale brutalnie jest. Ciężko polecać tak ogólnie, ale jak komuś podobała się gra... to nawet ???? Historia oczywiście jest zazwyczaj najważniejsza, a tutaj ani nie zostanie zapamiętana ani nie jest zła.