Ultimate Spider-Man. Tom 8

Budda
Chrystus
Mahomed
Marekśmierć

Spiderman powstał w 1962 roku. Jego twórcą był oczywiście Stan Lee, który wraz z rysownikami stworzył postać, z którą mogli się identyfikować czytelnicy. Peter Parker bowiem, nie dość że był nastolatkiem, to dodatkowo – gdyby nie wypadek, niczym by się nie wyróżniał w tłumie. Oczywiście postać ta z miejsca zyskała uznanie i stała się w pewnym momencie najpopularniejszą wymyśloną osobą. A pewien magazyn umieścił Spidermana na piątym miejscu listy wszech czasów. Tyle tytułem wstępu, bowiem wiem po sobie, to że nie wszyscy wiedzą wszystko. A wracając do naszego bohatera, to ostatnio trafił w moje ręce ósmy już tom zbiorczego wydania przygód Człowieka Pająka „Ultimate Spider – Man”.

O tym komiksie możemy przeczytać, że:
Po rozstaniu z Mary Jane Spider-Man wpada w oko Kitty Pride z X-Men. Parker uważa, że ich relacja dobrze rokuje, ponieważ oboje muszą się mierzyć z tymi samymi wrogami. Czy jednak związek dwojga superbohaterów ma szansę przetrwać, w dodatku w tajemnicy? Po transmitowanym przez telewizję pojedynku na wyspie Krakoa uczuciami Pająka zainteresują się tabloidy. Tymczasem Silver Sable dostała zlecenie, żeby porwać Spider-Mana, a w Nowym Jorku zaczął grasować żądny krwi wampir Morbius.

W odróżnieniu od poprzednich tomów tym razem Bendis serwuje nam kilka krótszych opowieści. Znakomity poziom został jednak zachowany – i są tu też iście rewelacyjne momenty, które autentycznie zachwycają. Akcja tych historyjek mocno spleciona jest z xmenami. Do tego doszła groza. Tempo jest szybkie, czyli takie jakie być powinno w takim komiksie. Klimat rewelacyjny. A mnogość postaci dodatkowo podkręca atmosferę.

SREBRO I NAWIJKA

„Ultimate Spider-Man” powraca z kolejnym zbiorczym tomem. Tradycyjnie już czekają tu na nas dwie długie opowieści (plus kilka krótszych) rozpisane na wiele zeszytów. I tradycyjnie są to świetne, momentami iście rewelacyjne historie, które odświeżają najważniejsze motywy z przygód Pająka, ale i nie tylko. W tym albumie bowiem akcja tak mocno łączy się z losami marvelowskich mutantów, a nawet Deadpoola, że każdy miłośnik tych postaci znajdzie tu coś dla siebie. I będzie nie raz zaskoczony. Oczywiście jak najbardziej pozytywnie.

W pierwszej historii, po kolejnym zwycięstwie nad wrogiem, Spider-Man wydaje się wieść w miarę ustabilizowane życie, ale wtedy powraca Kitty Pride, rzucona właśnie przez Bobby’ego. Czyżby pojawiła się szansa na przyjaźń, a może i coś więcej? Szczególnie, że oboje są sobą zainteresowani, a nade wszystko Parker w jej przypadku nie będzie musiał się obawiać o bezpieczeństwo mutantki, co nie dawało mu spokoju, kiedy chodził z Mary Jane. Niestety wkrótce pojawiają się nowe problemy. Tajemniczy człowiek wynajmuje Silver Sable by sprowadziła do niego Spider-Mana. Jednak ofiarą jej i towarzyszącej jej ekipy pada… Flash, który po ucieczce staje się medialną gwiazdą… Jak nasi bohaterowie poradzą sobie z tym wszystkim? I co kryje się za tymi wydarzeniami?
W drugiej historii związek Petera i Kitty Pride kwitnie. Młoda mutantka to dziewczyna ideał dla Spider-Mana. Ładna, potrafiąca o siebie zadbać, a na dodatek nic nie może jej zranić, więc nie wpakuje się w żadne niebezpieczeństwo. Czy na pewno? Oto nagle X-Men zostają uprowadzeni ze szkoły, a Peter przypadkiem wraz z nimi. Kto za tym stoi? Deadpool. Niegdyś wojskowy, obecnie gwiazda psychopatycznego show, gdzie na wyjętej spod prawa wyspie morduje wraz ze swoimi ludźmi mutantów na potrzeby internetowej telewizji. Dla naszych bohaterów zaczyna się walka o przetrwanie. A co potem? Cóż, skoro są ludzie z mocami, kogo może zaskoczyć pojawienie się… wampira?

Ten tom „Ultimate Spider-Mana” nie jest równy i nie ma się co oszukiwać. Są tu zeszyty rewelacyjne, są tylko dobre. Złe? Takich w serii nie uświadczycie, za to jako całość album to kawał wyśmienitej zabawy, która znów wkracza momentami na metafikcyjny grunt. Spider-Man trafia tu bowiem do telewizji – w obu przypadkach w innej, ale zawsze fascynującej formie – dzięki czemu scenarzysta serii, Brian Michael Bendis, może przemycić nieco satyry, komentarza społecznego i przesłania. Do tego mamy wyśmienitą akcją, świetne tempo, żywe dialogi, dokonali nakreślone postacie…

A i tak najlepsza pozostaje zabawa schematami, motywami i postaciami. Weźmy choćby takiego Deadpoola, którego przez lata nie cierpiałem, bo to nic innego, jak kopia Lobo (i nie ma co też porównywać do Deathstrike’a, który także był inspiracją). A jednak to właśnie Bendis, kiedy po raz pierwszy lata temu czytałem te zeszyty, przekonał mnie do niego. Dlaczego? Bo pokazał go w znakomity sposób, odzierając z dotychczasowego wizerunku na rzecz brutalnego, iście przerażającego najemnika, który skrywa własne tajemnice. Tajemnice, jakie zaskoczą nawet jego długoletnich fanów. A na tym nie koniec, bo Bendis bawi się motywami mitologii Spider-Mana i X-Men, czerpiąc z tego niemalże dziecięcą radość, która udziela się nam.