Blade Runner 2029. Tom 2

Godny nastepca tomu 1

Akcja Blade Runner 2029 tom 2, jak sama nazwa wskazuje, rozgrywa się dekadę po scenariuszu pierwszej części cyklu. Przedstawiony świat uległ pewnej przemianie (np. powstało prawo pozwalające kupować Replikantów), jednak mroczna i brutalna otoczka miasta aniołów pozostaje niezmieniona. LA ciągle jest synonimem terroru, gdzie liczą się pieniądze i władza a sprawiedliwość to tylko nic nieznaczące słowo. Przemoc jest tu czymś codziennym i dotyka zarówno ludzi, jak i niewinnych Replikantów.

Duet scenarzystów Michael Green i Mike Johnson ponownie zanurza więc czytelnika w widowiskowym bezwzględnym świecie, gdzie za każdym wydarzeniem kryje się coś więcej. Fani serii powinni być zadowoleni, dostają oni bowiem tutaj większą dawkę dobroci, które zachwycały w poprzedniej odsłonie. Powodów do narzekania nie będą mieć również miłośnicy oryginalnego filmu. Twórcy, skupiając się na przygodach „Ash”, z pietyzmem rozwijają scenerię filmowego pierwowzoru. Znacząco poszerzają całe uniwersum i powoli prezentują czytelnikowi elementy wprowadzające do filmowego sequela.

Równie zachwycająca jest także oprawa graficzna. Andrés Guinaldo nie rewolucjonizuje swojej komiksowej sztuki, stawiając na stylizację znaną z BR 2019. Jego rysunki są oczywiście odpowiednio udoskonalone i dostosowane do samej opowieści. Dosłownie każdy kadr komiksu w perfekcyjny wręcz sposób, chwyta esencję neo-noir, która jest znakiem rozpoznawczym dla całego uniwersum. Tylko w kilku (które można policzyć na palcach jednej dłoni) miejscach można się tu doszukać jakichś wpadek. Najczęściej dotyczą one troszkę nienaturalnie wyglądających twarzy pojawiających się w komiksie postaci. Są to jednak mikroskopijne rysy na niemalże idealnie prezentującej się powierzchni.

Filmowy „Blade Runner” jest świetny. Książkowy pierwowzór jeszcze lepszy. A komiks? komiks jest niezły, ale nic co wybijałoby się ponad gatunkową przeciętność. Dzieje się tu sporo, ale też nie za szybko. Z klimatem, choć niezbyt wyrazistym. I ogólnie jest nieźle, choć bez wow.

O komiksie możemy przeczytać, że:
Łowczyni androidów, detektyw Aahna „Ash” Ashina, powraca na Ziemię do mrocznego Los Angeles. To, co tam zastaje, dalekie jest od sielanki. Kasta wybrańców wciąż wykorzystuje replikantów, aby żyć w odrealnionym świecie niesłychanego bogactwa i luksusu, w przeciwieństwie do zwykłych ludzi. Niedobitki replikantów schodzą do podziemia. A detektyw Ash staje pomiędzy poczuciem obowiązku związanego z pracą, jaką wykonuje, a zakazanym uczuciem, które czyni ją outsiderką wśród swoich. Szybko przekonuje się, że w cieniu jej własnych problemów, rośnie wróg siejący wokół siebie zniszczenie i śmierć...

Komiksowy „Blade Runner” to taki zbiór różnych miniserii. Miniserii niby wzajemnie się uzupełniających i opowiadających jedną opowieść, ale na tyle prostą, że nie ma się co w to wgryzać. Nie znacie pierwszego? Zacząć możecie i teraz, zagubieni nie będziecie. Ani zachwyceni też, bo to taka zachowawcza robota, całkiem przyjemna, ale zaraz potem wypadająca z pamięci. Fanom filmowej serii się spodoba – do książkowej średnio to wszystko pasuje – bo dodaje coś, coś przedłuża. Ale można było wycisnąć z tego więcej.
Graficznie też. Chciałoby się zobaczyć tę opowieść w mrocznym tonie i synthwave’owych barwach rodem z lat 80., a jest bardziej współcześnie. Pewne oldschoolowy tony pobrzmiewają, ale mało ich ogólnie. Niemniej dla oka całkiem miłe. I ogólnie całkiem miłe, chociaż niezaskakujące, jest to wszystko.