Komiksy są super! Fibi i jednorożec. Jednorożec kontra gobliny. Tom 3

to przezabawna opowieść o przyjaźni małej dziewczynki z Marigold – zapatrzonym w siebie jednorożcem. Jakimś cudem umknął nam tom 2 ich przygód, ale nadrobimy to z córką, bo komiks jest tego zdecydowanie wart. Tym razem Fibi trafia na obóz muzyczny, gdzie poznaje nową koleżankę – Sue (dość ekscentryczną w swoim zachowaniu, mówiąc delikatnie), poznają rodzinę Marigold, a także ratują Dakotę (niezbyt miłą koleżankę dziewczynki) z rąk wstrętnych goblinów. Wybuchy niekontrolowanego śmiechu gwarantowane! Zdecydowanie polecam wszystkim, bez względu na wiek.

Tytułowa Fibi to dosyć rezolutna dziewczynka, która w dosyć specyficzny sposób postrzega cały świat. Duży wpływ na jej zachowanie mieli jej rodzice (typowe nerdy), którzy wpoili latorośli pewne utarte i nietypowe zachowania. Nie trzeba chyba dodawać, że taki sposób bycia sprawia, iż nie ma ona zbyt wielkiego grona przyjaciół. Pewne braki w tym aspekcie rekompensuje sobie ona ciągłym przebywaniem w towarzystwie jednorożca z narcystycznym zaburzeniem osobowości o jakże wdzięcznym imieniu Marigold. Najnowszy tom przygód małej Fibi zaczyna się od krótkiego śledztwa mającego na celu wyjaśnienie dziwnego zachowania rodziców. Obawy wygnania z domu za nadmierne spożywanie płatków śniadaniowych okazują się bezpodstawne i czeka ją tylko wyjazd na obóz muzyczny. Poznaje ona tam bratnią (równie dziwaczną) rówieśniczkę, która zostaje jej przyjaciółką. Czas rozrywki szybko się kończy, nie oznacza to jednak powrotu do szarej i nudnej rzeczywistości. Przy zwariowanym jednorożcu nie można się przecież nudzić i zawsze pojawiają się na horyzoncie nowe ekscytujące przygody. Chociażby wizyta u cukierkowego smoka, odwiedziny u siostry Marigold, czy konieczność zajęcia się sprawą wrednych goblinów, które porwały Dakote i chciały zająć jej miejsce.

Zwariowane przygody młodej bohaterki i jej „rogatej” towarzyszki, pełne nieprzewidywalnych zwrotów akcji, to nic innego jak prosta pełna humoru komiksowa opowieść dla najmłodszych. Oczywiście można się tutaj doszukiwać pewnych o wiele głębszych aspektów jak na przykład poszukiwanie własnej wartości czy nauka empatii. Nie ma jednak co ukrywać, że podstawowym zadaniem serii jest dostarczenie konkretnej grupie wiekowej należytej dawki rozrywki. Pod tym względem do komiksu nie można mieć żadnych, nawet najmniejszych zastrzeżeń. Autorka w umiejętny sposób lawiruje pomiędzy naprawdę różnymi tematami, spajając je klamrą odpowiednio dopasowanego humoru. Dzięki temu obcowanie z dziełem jest miłym relaksem zarówno dla dziewczynek, jak i chłopców. Warstwa humorystyczna skonstruowana jest w taki sposób, że uśmiech na twarzy pojawi się zarówno u młodszych, jak i dużo starszych czytelników. W kilku fragmentach zaprezentowana tutaj satyra będzie rozumiana tylko przez kogoś bardziej doświadczonego wiekowo (np. rodzica, który postanawia przeczytać komiks wraz ze swoją pociechą). Duże znaczenie ma tutaj świetnie wykonana praca tłumacza, który dostosował żarty do rodzimego rynku.

Pod względem całej otoczki fabularnej jest naprawdę przyjemnie. Jednak w swoich zachwytach nie posuwam się aż tak daleko, jak niektórzy krytycy, którzy uważają serię za najlepszy zbiór pasków komiksowych od czasów Calvina i Hobbesa i Fistaszków (informacja z tylnej okładki). Mamy jednak pełną wolność, gdzie jednią wolą psy, inni koty a jeszcze inny przedstawicieli koniowatych.

Jeśli zaś chodzi o warstwę artystyczną dzieła, to jest ona prosta, lekka, sympatyczna i kolorowa, czyli dokładnie taka, jaka powinna być w komiksie dla dzieci.

Biorąc pod uwagę wszystkie „za” trzeci tom przygód Fibi i magicznego jednorożca to naprawdę całkiem udane dzieło, które zdecydowanie powinno przypaść do gustu każdemu młodszemu miłośnikowi komiksów, a i ktoś starszy może pozwolić sobie tutaj na chwilę beztroskiej przyjemności.

FIBI KONTRA GOBLIN

Pierwszy dwa tomy serii „Fibi i jednorożec” okazały się całkiem niezłą rozrywką. Z jednej strony mocno naiwną i operującą schematami do mnie nie trafiającymi (pomyślcie o zakochanym w sobie jednorożcu… zbiera się na mdłości, prawda?), z drugiej czasem okazywało się, że rzecz jest zabawna, potrafi poprawić humor a nawet – nieczęsto, ale jednak – trafna w swej satyrze. Ponieważ jednak seria zdobyła Washington State Book Award, Scandiuzzi Children’s Book Award w kategorii książka dla czytelników w wieku 9-12 lat (za pierwszy tom) oraz PNBA Book Award (za drugi), a potem już nie, obawiałem się nieco, jaki okaże się tom trzeci. I jaki jest? Cóż, chyba nikt nie będzie zaskoczony, jeśli powiem, że identyczny, jak dwa poprzednie. Komu się więc podobały, śmiało może po niego sięgnąć, kogo zaś nie kupiły, nadal pozostanie nieprzekonany.

Główną bohaterką serii jest mała, ale obdarzona jakże wielką wyobraźnią Fibi, dziewczynka chodząca do czwartej klasy. Jak się chyba możecie domyślić, Fibi nie jest takim zwyczajnym dzieckiem, jak to by się wydawało. Wychowywana przez rodziców nerdów, w szkole może pochwalić się opinią dziwaczki i… brakiem przyjaciół. Ale jej życie zmieniło się pewnego dnia, kiedy dziewczynka spotykała w lesie… jednorożca. Nie dość, że takiego prawdziwego, z legend, to jeszcze rodzaju żeńskiego, a te są przecież niezwykle rzadkie. Jakby tego wszystkiego było mało, Marigold, bo tak miało na imię to stworzenie, władało jakże potężną magią i potrafiło spełniać życzenia! Ale miało też swoje wady, a największą z nich był fakt, że… kochało samą siebie. I to do tego stopnia, że gdy tylko dostrzegła gdzieś swoje odbicie, zapominała dosłownie o całym świecie.
Tyle jeśli chodzi o tło. A co dzieje się w trzecim tomie? To, co zaczyna się jako obawa, że Fibi zostanie wyrzucona z domu, zmienia się w radość, kiedy okazuje się, że rodzice zafundowali jej… wyjazd na obóz muzyczny. Oczywiście nawet w takie miejsce Fibi nie mogłaby się wybrać bez Marigold, a co to oznacza, chyba nikomu nie trzeba mówić. Dziewczynka i jednorożec znów wpakują się w mnóstwo niezwykłych przygód, a także spotkają między innymi goblina. Jakby tego było mało czeka je ratowanie znienawidzonej Dakoty, a to przecież jedynie część tego, co będzie się działo!

Od cyklu tapiserii „Dama z jednorożcem” i „Polowanie na jednorożca” i animacji „Ostatni jednorożec”, po serię komiksową – taką drogę przeszedł pomysł na „Fibi i jednorożca” (choć znając Marigold seria ta powinna nosić tytuł „Jednorożec i brzydkie ludzkie coś-Fibi”). Autor(ka) – Dana jest osobą transpłciową – zainspirowana tymi legendarnymi dziełami stworzyła serię pasków komiksowych, które zadebiutowały w Internecie, by potem przyjąć się na tyle dobrze, że zagościły najpierw w gazetach, a wreszcie w formie albumów komiksowych, a tymi ostatnimi mogą się cieszyć czytelnicy znad Wisły.

Jeśli natomiast macie po kilka lat i lubicie kolorowe, lekkie i sympatyczne opowieści o niezwykłych stworzeniach, przyjaźni i szkolno-koleżeńskich kłopotach, cieszyć macie się z czego. „Fibi i jednorożec” to opowieść prosta, ale posiada niezbędne w takich przypadkach przesłanie, do tego dochodzi słodki, przepełniony cukierkowością klimat i cartoonowa szata graficzna. Jest w tym nuta goryczy, ale niewielka, więc rzecz w ostatecznym rozrachunku trafia głównie do młodych. Starsi znajdą tu jednak kilka udanych żartów, wspomnianą już satyrę i tym podobne elementy, które trafią do nich o wiele bardziej, niż do dzieci.