Pamiętniki Wisienki. Księga Hektora. Tom 2

Wydawnictwo Egmont Polska wydaje coraz to ciekawsze komiksy, przeznaczone dla dzieci i młodzieży. Seria Komiksy są super, pokazała że w tym temacie powiedziano bardzo dużo. To są nie tylko albumy czysto rozrywkowe, ale i niosące jakieś przesłanie, mądre i zabawne. Niedawno przeczytałem drugi tom nowej serii, wpisujący się w opowieści nie tylko zabawne, ale i z morałem. Jest to kolejna część cyklu, który odniósł oszałamiający sukces we Francji. Nosi on tytuł „Przygody Wisienki. Księga Hektora”.

O komiksie możemy przeczytać, że:
Wisienka ma jedenaście lat i pragnie zostać pisarką, zaczęła nawet pisać pamiętnik! Jej ulubiony temat to ludzie, zwłaszcza dorośli. Są tak skomplikowani, że chciałaby ich lepiej zrozumieć. Uwielbia ich obserwować, próbując odgadnąć, jakie tajemnice w sobie kryją. Tym razem Wisienka swoją uwagę i detektywistyczne zacięcie poświęca starszej pani, która jest częstym gościem w pobliskiej bibliotece. A wolny czas wakacji sprzyja refleksjom i poszukiwaniom rozwiązań zagadek, które nurtują dziewczynkę. Dlaczego kobieta wypożycza co tydzień tę samą książkę? Czym zajmuje się na co dzień? A co robiła w przeszłości? I dlaczego nigdy nie warto rezygnować z lojalności wobec bliskich?...

Tom ten zdaje się być znacznie ciekawszy od poprzedniego. Oparty na tym samym schemacie, podąża jednak inną, ciekawszą ścieżką. Szata graficzna również jest znakomita. Więcej realizmu i więcej zróżnicowanych scen. Tym bardziej warto czekać na kolejny tom cyklu, który zapowiada się jeszcze ciekawiej. Całość zamyka się w pięciu tomach. Polecam zatem.

Nastał czas wakacji, pora odpoczynku od wszelkich szkolnych trosk. Kilka tygodni doskonałej zabawy, która pozwoli z wielkim optymizmem wkroczyć w nową gimnazjalną przyszłość. Przyjaciółki Wisienki swoje wolne dni spędzały w różnych miejscach, Lina wyjechała do swojej siostry, która niedawno urodziła dziecko i sprawdzała się tam w roli cioci, Erika zaś cały lipiec spędzała na kolonii. W miasteczku pozostała tylko Wisienka, która nie miała jednak czasu na nudę i tęsknotę. Jej umysł zaprzątała nowa zagadka, która tylko czekała na odkrycie. W nowym śledztwie obiektem zainteresowania dziewczyny stała się pewna dosyć enigmatyczna starsza pani, która w regularnych odstępach czasu wsiada do lokalnego autobusu, trzymając w dłoniach tajemniczą książkę. Kim jest ta osoba? Co skrywał wolumin, który tak mocno ściskała w dłoniach? Dlaczego na jej twarzy widać głęboki smutek i tęsknotę? Czy tym razem bystra dziewczyna odkryje prawdę? Czy uda się jej zachować przyjaźń koleżanek, które niezbyt chętnie chcą uczestniczyć w kolejnym śledztwie?

Mamy tutaj do czynienia z identyczną formą albumu jak w części pierwszej. Mieszanka typowego komiksu z elementami tytułowego pamiętnika, gdzie bohatera umieszcza swoje przemyślenia, pewne wskazówki do prowadzanego śledztwa, opisuje swoje relacje z ludźmi i dodatkowo strony upiększając rysunkami. Na samym końcu albumu znaleźć można miejsce, gdzie kreatywny czytelnik, będzie mógł popuścić wodze wyobraźni, rysując np. okładkę książki czy pisząc list do najlepszych przyjaciół.

Jeśli chodzi o zaś o scenariusz Księgi Hektora, to stoi on na naprawdę dobrym poziomie. Stopniowo odkrywana tajemnica przeszłości miesza się tutaj z treścią mającą dosyć wyraźne i głębokie przesłanie dla młodszego czytelnika. Nie braknie tutaj oczywiście szczypty humoru, który podkreśla dziecięcy charakter dzieła. Oczywiście momentami jest odrobinę nazbyt infantylnie, ale cały czas należy pamiętać o tym, do kogo kierowanego jest owo dzieło.

W kwestii oprawy graficznej nie zmienia się kompletnie nic. Nadal prace Aurélie Neyret zachwycają i przykuwają uwagę każdego czytelnika, niezależnie od tego ile lat ma na karku. Jest prosto, kolorowo i nastrojowo, czyli dokładnie tak jak powinno być w komiksie dla młodszych odbiorców. Całość plansz upchnięta w gustowny wydaniu z twardą oprawą, które będzie ozdobą każdej półki.

Pamiętniki Wisienki. Księga Hektora to tytuł, po który powinien sięgnąć każdy rodzić, który szuka dla swojej pociechy czegoś stosunkowo prostego, ale też mocno wciągającego, co zapewni chwilę intensywnej rozrywki.

NA TROPIE MIŁOŚNICZKI KSIĄŻEK

Nadeszła pora na drugi tom „Pamiętników Wisienki”, część pierwsza, która służyła mi jako zastępstwo w miejsce zakończonej serii „Lou”, okazała się bardzo przyjemną opowieścią dla dzieci. Może nie wybitną, ale mającą swój urok i sympatyczną szatę graficzną. I dokładnie taki też jest ciąg dalszy, który okazał się na tyle udany, że na festiwalu w Angoulême, jednym z najważniejszych europejskich festiwali komiksowych, zdobył Nagrodę Młodzieży.

Główną bohaterką całości jest jedenastoletnia dziewczynka Wisienka, która wraz z mamą żyje w niewielkim miasteczku. Co lubi robić? Po pierwsze czytać: książki, komiksy, nawet naukowe pisma! Sama zresztą chciałaby zostać pisarką, dlatego też prowadzi pamiętnik, w którym opisuje… Właśnie, co? Ludzi, ich życie, co robią – bo właśnie obserwowanie innych to kolejna z jej pasji. Obserwowanie i chęć odkrycia ich tajemnic. W szczególności gdy chodzi o tajemnice ludzi dorosłych, którzy mają ich aż tyle…
Poprzednim razem, śledząc tajemniczego mężczyzną z farbami, nie tylko odkryła jego sekret, ale i pomogła spełnić jego nietypowe marzenie, dając radość nie tylko jemu, teraz, w trakcie wakacji, zaczyna interesować się pewną starszą kobietą. Kobieta bowiem jest stałą bywalczynią lokalnej biblioteki, a na dodatek co tydzień wypożycza tę samą książkę. Dlaczego to robi? Kim jest? I jakie tajemnice skrywa jej przeszłość? Tego będzie musiała dowidzieć się nasza bohaterka i znów jednocześnie czegoś się przy tym nauczy…

„Lou”, mimo niepowalających na kolana rysunków, była jedną z moich ulubionych serii z linii „Komiksy są super”, dlatego odczułem niestety jej brak. „Pamiętniki Wisienki” miały stanowić jej substytut, jak już wspominałem, i w pewnym sensie stanowią (są tu nawet wyimki z dziennika bohaterki, uzupełniające akcję), choć fabularnie są o wiele prostsze, bardziej naiwne i skierowane stricte dla dzieci. Pozostają jednak przy tym urocze, ujmujące, nastrojowe i bardzo sympatyczne, a to chyba wypada docenić.

Poza tym to miła, pouczająca lektura, dzieciom niosąca konkretne przesłanie i wartości, dorosłym zaś serwująca porcję sentymentów. Każdy z nas był dzieckiem, każdy z nas ciekaw był dorosłych sekretów i większość z nas z nostalgią wspomina tamte dni. Zresztą sam pamiętam, jak za szczenięcych lat chciałem być detektywem, pod wpływem „Kaczora Donalda” i detektywistycznych akcji i gier publikowanych w tym magazynie, więc to do mnie trafia. Ale dość już tej prywaty.

Wracając do komiksu, przede wszystkim trzeba docenić znakomitą szatę graficzną. prosta,. Cartoonowa kreska spotyka się tu z nastrojowym kolorem, dodającym jej realizmu. Wszystko zaś wieńczy świetne wydanie w twardej oprawie, na papierze kredowym i o dużym formacie. „Pamiętniki Wisienki” to po prostu dobry komiks dla dzieci.