Conan – Miecz barbarzyńcy: Kult Kogi Thuna. Tom 1

Wielki powrót rosłego Cymeryjczyka pod skrzydła Marvela okazał się strzałem w dziesiątkę. Conan z miejsca przebił się do głównego nurtu, stając się pozycją zapewniającą firmie sowite dochody. Nikogo nie powinno to dziwić, szczególnie biorąc pod uwagę kilka naprawdę bardzo dobrych komiksów, które się ukazały (np. Życie i śmierć Conana). Pora sprawdzić jak na tym tle wypada nowa seria Conan – Miecz barbarzyńcy, którą na rodzimy rynek dostarcza wydawnictwo Egmont.
Dwudziestoletni barbarzyńca stojący dopiero o progu swojego burzliwego życia, po krwawej i wyniszczającej bitwie morskiej, trafia na pokład statku piratów, parających się handlem żywym towarem. Jego opłakany stan zdrowotny i zakucie go w ciężkie kajdany, wcale nie oznacza, że załoga może czuć się bezpiecznie. Dzięki pomocy skutego z nim współwięźnia (Suty) i ponadprzeciętnym zdolnościom regeneracyjnym swojego ciała, szybko wraca on do odpowiedniej formy. Wtedy piraci przekonują się, że pomysł jego wyłowienia z bezkresu morskich wód, był jednak bardzo głupi. Eksterminacja kolejnych oponentów i ucieczka wraz z towarzyszem ze zniszczonego okrętu staje się tylko początkiem nowej przygody. Odrywa on bowiem ślady tajemniczego kultu i ogromnego skarbu. Początkowe ślady prowadzą na wybrzeże Stygii, gdzie Barbarzyńca będzie miał dosyć liczną okazją pokazania swoich zdolności bitewnych i ogromnego szczęścia. Tym bardziej że owym skarbem interesują się również wyznawcy czarnoksiężnika Kogi Thuna, który nie ma zamiaru tolerować konkurencji.

Nie ma co ukrywać, że scenariusz stworzony przez Gerry'ego Duggana do najbardziej ambitnych i pomysłowych nie należy. W żadnym jednak przypadku pokazanej tutaj historii nie można nazwać złą czy też zaliczyć jej do grona przeciętniaków. Wręcz przeciwnie, mocno widowiskowy i awanturniczy charakter fabuły to solidny ukłon w stronę zagorzałych fanów literackiego oryginału, którzy po lekturze komiksu powinni przez pewien czas chodzić z szerokim uśmiechem na twarzy. Założenie od samego początku było bardzo proste, stworzenie widowiskowego, klimatycznego i mocno rozrywkowego przedstawiciela gatunku heroic fantasy (czyli dokładnie tego, co cechuje twórczość Roberta E. Howarda). Patrząc na album przez właśnie ten pryzmat i dodatkowo biorąc pod uwagę wcześniejsze „przeciętne” dzieła scenarzysty (może poza kilkoma tomami Deadpoola), można śmiało napisać, że „Kult Kogi Thuna” to pozycja naprawdę godna uwagi.

Zdecydowanie na pierwszy plan wysuwa się tutaj mocna akcja, która stanowi podstawę całego albumu i może stanowić zachętą dla miłośników szeroko pojętego fantasy. Dodatkowym plusem jest również, fakt pokazania tutaj zamkniętej historii, która nie wymaga doskonałej znajomości całego uniwersum. Nie oznacza to jednak, że scenarzysta nie pokusił się o dodanie kilku smaczków, które wyłapią jedynie najwięksi fani Cymeryjczyka. Znaleźć można tutaj kilka odniesień do bogatej historii wykreowanego świata (chociażby wzmianka o wojnie pomiędzy zmiennokształtnymi i ludźmi, która pustoszyła ziemie na długo przed nastaniem ery hyboryjskiej). Mały dla wielu potencjalnych odbiorców nic nieznaczący dodatek, pokazujący jednak, że Duggan przyłożył się do powierzonego mu zadania.

W ostatnim czasie mam szczęście do czytania komiksów w światach Conana z Cymerii, w których jego przygody rozpoczynają lub dzieją się na statkach, w morskiej kipieli! Hej ho! Na umrzyka skrzyni tkwi butelka rumu! Hej ho, niektóre są lepsze, inne gorsze. Ba! Zapanowała dziwna moda, aby osadzać wszelakie komiksowe przygody w pirackich anturażach, niczym ujęte w obrazie kadrów filmowych („Piratów z Karaibów”).<br/><br/>Nie inaczej jest w przypadku najnowszej odsłony „Savage Sword Of Conan”. Nowej? Tak, albowiem po przejęciu praw przez Marvel Comics, ten nasz potentat za wielkiej wody rozpoczął masową produkcje nowych komiksów w świecie barbarzyńcy, a nawiązujących do klasyków. Z jednej strony Marvel wraca do korzeni, a z drugiej zbiera śmietankę z klasyków - lepiej, lub gorzej.<br/><br/>Nie zmienia to faktu, że jestem świeżo po lekturze pierwszorzędnego tytułu - zbiorczej edycji, w nowej odsłonie „Miecza Barbarzyńcy”, który zbiera w swojej zawartości pięć zeszytów. Na marginesie. Składają się one na jedną zamkniętą historię.<br/><br/>Ni z gruszki, ni z pietruszki, nasz Conan znajduje się na statku piratów i łowców niewolników należących do czcicieli maga Kogi Thuna. Na wpół martwy i wyłowiony (z innej nieznanej nam jeszcze pierepałki) dał się zakuć w kajdany. Jego sytuacja jest beznadziejna, lecz niejaki Suty postanawia mu pomóc w ucieczce. Oswobodziwszy się kradną tajemniczą szkatułkę, palą statek i uciekają.<br/><br/>Nie zdradzę Ci dalszego zarysu opowieści, ale wszystko się może tu zdarzyć. Niczym królik z kapelusza pojawiają się kolejne przygody i kolejne uniwersalne rozwiązanie sprawy. Conan biega, walczy, ucieka, morduje i zażartuje. W skrócie, bach, ciach i po sprawie!<br/><br/>Conan jest w żywiole walki i zdobywania! W tym miejscu nie zdradzę za wiele! Tak, (jak na okładce arcymistrza Alex'a Rossa) Conan walczy w katakumbach z żywymi trupami.<br/><br/>Pokonuje wszystkich wrogów i dzieje się tu bardzo wiele! Tak! Tak! Tak! Jestem na tak! Czyta się! Ogląda się to świetnie!<br/><br/>Aczkolwiek, uczciwie sprawę ujmując daleko tym przygodom do klimatu starych (wydawanych u nas przez Hachette) pierepałek Conana. Dostaniesz w zamian dobre odmóżdżające czytadło, takie idealne po ciężkim dniu pracy.<br/><br/>Summa summarum, nie jest źle, jest dobrze! Scenariusz Gerry’ego Duggana (specjalisty do „Deadpoola”) trzyma poziom, a oprawa graficzna Rona Garneya - bardzo toporna (w dobrym sensie toporna), czytaj surowa ma w sobie odrobinę klimatu dawnego Conana! Dodam, że plansze pokolorowane zostały w stonowanej palecie barw przez weterana Richarda Isanove.<br/><br/>Na marginesie. Na rynku amerykańskim seria ta została wydana również w czerni i bieli. Osobiście, to taki wariant wydania polskiego podobałby mi się najbardziej i byłby najlepszy. Albowiem, w tym anturażu prace Garney'a są niczym dzieła Franka Millera.<br/><br/>Na sam koniec, oceniając krajową edycję, to nie mam zarzutów. Tradycyjnie nasz Egmont spisał się na medal. W porównaniu z innym komiksami w świecie nowego Conana to zachowano jednolity standard!<br/><br/>Okładka jest ze skrzydełkami, do tego farba i papier razem ładnie pachną, są na końcu albumu dodatki i galerie, plus notki o autorach, ale przede wszystkim w pozytywnym odbiorze całości pomaga bardzo dobre tłumaczenie z angielskiego, autorstwa Bartosza Czartoryskiego. Łącznie, wszystko składa się na znakomity i rozrywkowy tytuł!<br/><br/>Zdecydowanie polecam!

Jeśli wierzyć historiom - autorowi przygód Conana, Cymeria, a także jej główny bohater – po prostu się przyśniły. Conan to potężny – zaprawiony w bojach barbarzyńca, dodatkowo wywodzący się od mieszkańców Atlantydy. Cymeria to świat w którym magia jest na porządku dziennym, a ci którzy władają mocą ciągle planują jakby tu podbić świat. I wtedy wkracza Conan. Może nie ubrany na biało, ale jego siła to miecz i mało rzeczy potrafi się mu oprzeć. A więc Conan walczy, dusi w zarodku intrygi podłych czarnoksiężników, oraz wplątuje się w liczne romanse. Oczywiście Marvel nie mógł przejść obojętnie obok takiej postaci i stworzył całkiem popularny cykl o barbarzyńcy. Jako jego przygody wykorzystano to co napisał Howard, a także dzieła innych twórców, w których po prostu zmieniano tylko bohatera na naszego Conana. Idąc tym tropem – po zaznajomieniu się z czarnobiałymi historiami o tym bohaterze – trafiłem na 1 tom nowego cyklu, którego tytuł brzmi „Miecz barbarzyńcy. Conan. Kult Kogi Thuna”.

O komiksie możemy przeczytać, że:
Conan trafia na statek piratów. Kiedy ujawnia swoją siłę zaskoczonej załodze, dowiaduje się o nieznanym kulcie, którego ślady prowadzą na wybrzeże Stygii. Barbarzyńca będzie musiał użyć całej swojej siły i sprytu, żeby przedostać się przez zrujnowane miasto i zdobyć skarb strzeżony przez wyznawców Kogi Thuna. Dowodzi nimi czarnoksiężnik, który nie cofnie się przed niczym, by obronić swojego boga.

Jeśli się przyjrzeć dobrze fabule, to można by zgadywać że jest to komiksowa wersja przygód pewnego pirata na Karaibach. Mało „conanowa” opowieść. To mogłoby być dowolne fantasy, niczym się nie wyróżnia i niczym nie zaskakuje czytelnika. Trochę rozczarowująca, ale nadaje się do poznania postaci Conana, bo nie wymaga znajomości wcześniejszych dokonań Cymeryiczyka.

Znam prozę Howarda i bardzo się cieszę, kiedy dzieła innych twórców potrafią oddać ducha jego opowiadań o Cymmeryjczyku. Na szczęście w przypadku Kultu Kogi Thuna się to udało. To jest ten Conan, którego pokochałem - silny, porywczy, ale i potrafiący wyciągać wnioski z działań swoich, jak i innych bohaterów.
Spory minus na całości kładzie kilka rysunków, które zdecydowanie odstają jakością od reszty komiksu; Wydają mi się takimi zapchajdziurami, który wstawiono "bo wypada", a spokojnie w takiej postaci można było pominąć.
Polskie wydanie Egmontu świetne jak zwykle ;)